Bez wideo wejściowego opłaty są naliczane na podstawie czasu trwania wideo wyjściowego. W przypadku wideo wejściowego sekundy podlegające opłacie to suma czasu trwania wideo wyjściowego oraz większej z wartości: czasu trwania wideo wyjściowego lub całkowitego zmierzonego czasu trwania wideo wejściowego. Obiekty wideo są wliczane, nawet jeśli oddzielna lista wideo referencyjnych jest pusta. Czasy trwania materiałów wejściowych mogą być ułamkowe, dlatego szacunki muszą zachować swoją precyzję. Referencje w postaci obrazów i głosu nie dodają sekund podlegających opłacie. Wycena jest szacunkowa, gdy czas trwania mediów pozostaje nieznany; ostateczne opłaty są naliczane na podstawie zmierzonych czasów trwania materiałów wejściowych.
Reżyseruj scenę na podstawie pomysłu, sekwencji klatek lub obsady nazwanych obiektów. Kling 4.0 łączy tekst, obrazy, filmy referencyjne i próbki głosu w asynchronicznym procesie wideo na platformie APIXO.
Twórz z Kling 4.0
Ładowanie przestrzeni roboczej...
Zacznij od pomysłu, klatek lub materiałów referencyjnych
Eksploruj scenę przed gromadzeniem zasobów
Tryb tekstowy jest przydatny, gdy obiekt, otoczenie i ruch można opisać bez obrazu źródłowego. Opisz rozpoznawalną czynność, określ pozycję kamery i wskaż, co ma się zmienić w trakcie ujęcia. W przypadku koncepcji typu „tabletop” (prezentacji produktu) opisz powierzchnię, oświetlenie, ruch produktu i kompozycję końcową. Skup pierwszą wersję promptu na głównej akcji, aby ocenić, czy inscenizacja jest udana. Jeśli kompozycja jest obiecująca, ale dany obiekt wymaga silniejszego prowadzenia wizualnego, przejdź do trybu obrazu lub referencyjnego, zamiast dokładać do promptu niepowiązane instrukcje.
Zdefiniuj wizualne punkty kontrolne
Tryb obrazu rozpoczyna się od pierwszej klatki i może zawierać ostatnią klatkę oraz uporządkowane klatki pośrednie. Wybierz obrazy, które opisują prawdopodobne etapy tej samej akcji: zamknięte opakowanie, otwieranie wieczka i odsłonięty produkt. Kolejność klatek pośrednich ma znaczenie, ponieważ przekazuje przebieg ujęcia. W prompcie opisz przejścia, uwzględniając ruch kamery i zachowanie obiektu pomiędzy dostarczonymi kompozycjami. Są to uporządkowane wizualne punkty kluczowe, a nie indywidualnie określane znaczniki czasu. Tryb obrazu zachowuje proporcje pierwszej klatki, dlatego przygotuj kadrowanie przed przesłaniem.
Nadaj nazwę powracającym obiektom.
Tryb referencyjny obsługuje materiały wizualne, nazwane obiekty oraz nazwane referencje głosowe. Używaj go, gdy scena zależy od rozpoznawalnej osoby, przedmiotu, kostiumu, lokalizacji lub dźwięku. Obiekt utworzony z kilku ujęć pozwala odwzorować wygląd pod różnymi kątami; wideo z obiektem może przekazać ciągłą grę postaci. Nadaj każdemu obiektowi krótką, unikalną nazwę i użyj jej dokładnie w tej formie po znaku @ w prompcie. Dbaj o czytelność opisu sceny: wyjaśnij, kto wykonuje akcję, co robi i jak obserwuje go kamera. Referencje wspomagają generowanie, ale nadal wymagają weryfikacji pod kątem tożsamości i spójności wizualnej.
Spraw, by każdy element wejściowy miał jasno określony cel
Kontroluj przebieg ujęcia
Klatka końcowa jest przydatna, gdy zakończenie jest równie ważne co początek: przy odsłonięciu, zmianie pozy lub ruchu kamery kończącym się na detalu produktu. Dodawaj klatki pośrednie tylko wtedy, gdy wyjaśniają one przejście, które pierwsza i ostatnia klatka pozostawiają niejednoznacznym. Ściśle powiązane kompozycje są łatwiejsze do zinterpretowania jako jedna scena niż zbiór niepowiązanych obrazów. Analizuj ruch między punktami kluczowymi, jak i same te punkty, zwłaszcza gdy dłonie, kontakt lub gwałtowny ruch stanowią o sensie ujęcia.
Oddziel obiekty od ich otoczenia
Nazwane obiekty pomagają odróżnić elementy w briefie opartym na referencjach. Użyj opisu obiektu, aby wyjaśnić zamierzoną tożsamość lub rolę, a głównego promptu do określenia akcji i ruchu kamery. W przypadku krótkiej narracji opisz postać sięgającą po przedmiot, podczas gdy otoczenie pozostaje tłem. Nazwy są identyfikatorami, a nie zdaniami opisowymi, więc powinny być krótkie i wolne od zastrzeżonych nazw materiałów. Jeśli kilka nazw ma wspólny prefiks, unikalne nazwy będą łatwiejsze do odczytania i zarządzania podczas edycji żądania.
Świadomie kieruj głosem i dźwiękiem referencyjnym
Samodzielny głos ma własną nazwę i referencję audio. Postać może również mieć przypisany głos. Należy odróżnić te opcje od zachowania oryginalnego dźwięku z wideo referencyjnego: ten przełącznik dotyczy wideo referencyjnych i nie pełni funkcji ogólnego przełącznika dźwięku natywnego. W przypadku braku wideo referencyjnych generowany jest dźwięk natywny. Przed publikacją należy sprawdzić wypowiadane słowa, timing, wymowę oraz związek między dźwiękiem a widoczną akcją. Referencja głosowa komunikuje intencję, ale nie zwalnia z konieczności odsłuchania gotowego klipu.
Stwórz testowalny brief przed dłuższą generacją.
Wybierz jeden cel sceny
Opisz rezultat, który ma zrozumieć widz: produkt się otwiera, postać reaguje lub kamera ukazuje lokalizację. Wybierz czas trwania, który pozwoli na pełne przedstawienie akcji, bez dodawania niepowiązanych zdarzeń. Zacznij od krótkiej wersji roboczej, aby ocenić ruch i kadrowanie. Rozdziel zmiany scenerii lub kierunku fabuły na osobne ujęcia, jeśli ułatwi to reżyserowanie i przeglądanie sekwencji.
Przygotuj i zidentyfikuj dane wejściowe
Używaj wyraźnych obrazów z widocznymi obiektami oraz filmów referencyjnych pokazujących ciągłe, użyteczne działanie. Sprawdź kolejność klatek: pierwszej, środkowej i ostatniej. Dla nazwanych obiektów wybierz widoki obrazów lub wideo, a następnie upewnij się, że nazwa jest unikalna dla wszystkich obiektów i głosów. Wzmianki w prompcie twórz przy użyciu dokładnych zadeklarowanych nazw, kończąc każdą spacją lub znakiem interpunkcyjnym. Usuń nieużywane referencje, aby żądanie wyrażało świadomy wybór kreatywny.
Sprawdź wynik i doprecyzuj decyzję
Po przesłaniu poczekaj na ostateczny stan zadania, nie traktując jego zaakceptowania jako ukończonej generacji. Obejrzyj cały klip, uwzględniając przejścia, klatki końcowe i dźwięk. Porównaj go z celem sceny i zdecyduj, jaka zmiana przyniesie najwięcej korzyści: wyraźniejsza akcja, inne kadrowanie, kolejny wizualny kamień milowy czy bardziej przydatne odniesienie. Podczas testowania tej zmiany zachowaj kluczowe elementy briefu w niezmienionej formie. Niezwłocznie pobierz ważne wyniki i zachowaj zlecenie wraz z wybranym wynikiem.
Przekształć decyzje referencyjne w użyteczne szkice kreatywne
Prezentacje i demonstracje produktów
Użyj pierwszej klatki, aby zaprezentować produkt, a klatki końcowej, aby zdefiniować moment ujawnienia. Środkowe klatki mogą przedstawiać otwieranie opakowania lub obrót w stronę detalu. Zachowaj spójność tła i oświetlenia w materiałach wejściowych, a następnie sprawdź kształt produktu, branding i kontakt fizyczny w materiale wyjściowym. Traktuj wygenerowany klip jako materiał do edycji i selekcji, a nie gwarancję dokładnej wierności komercyjnej.
Studia postaci i środowiska
Nazwany obiekt pozwala eksplorować postać w scenie przy zachowaniu wyraźnej roli referencyjnej. Przygotuj ujęcia prezentujące wygląd, który chcesz zachować, opisz wykonalną akcję i wybierz ruch kamery wspierający grę aktorską. W przypadku otoczenia opisz trasę przez przestrzeń i końcowy punkt uwagi. Przed budowaniem większej sekwencji wokół szkicu sprawdź tożsamość, proporcje i ciągłość sceny.
Zrozum limity wejściowe i zasady rozliczania
Checklista wejściowa
Czas trwania wyjściowego wideo wynosi od 3 do 30 pełnych sekund. Klatki pośrednie są uporządkowane, a całkowita liczba klatek jest ograniczona zarówno przez czas trwania, jak i limit 10 klatek.
Tryb referencyjny dopuszcza maksymalnie 15 materiałów łącznie. Referencje i obiekty wideo współdzielą 5 wejściowych plików wideo i 30 sekund materiału wejściowego.
FAQ Kling 4.0
Ten endpoint przyjmuje uporządkowaną tablicę obrazów klatek pośrednich. Nie udostępnia pola timestamp dla poszczególnych klatek. Ułóż obrazy w porządku chronologicznym i opisz przejścia w prompcie. Jeśli korzystasz z przepływu pracy akceptującego jawne, numeryczne czasy klatek kluczowych, porównaj Grok Imagine Video 1.5 i sprawdź jego ograniczenia zależne od rozdzielczości. Nie przenoś pól między modelami tylko dlatego, że oba obsługują klatki kluczowe.
Nie. Przesłanie zwraca identyfikator zadania, po czym przetwarzanie może zakończyć się powodzeniem lub niepowodzeniem. Odpytuj punkt końcowy statusu aż do osiągnięcia stanu końcowego lub użyj w aplikacji dostarczania przez wywołanie zwrotne. W razie powodzenia sparsuj wynikowy ciąg JSON i odczytaj adresy URL wideo. W razie niepowodzenia sprawdź komunikat o błędzie przed ponowieniem próby, aby niedostępne dane wejściowe lub nieprawidłowa kombinacja nie powodowały ponownych żądań.
Odkryj inne modele
Odkryj więcej modeli AI dla swojego kolejnego kreatywnego przepływu pracy
